از آن گذشته در ميان خانواده‌هاى سلطنتى بيمارستانهائى وجود داشته ، كه همان غلامان منتهى متخصصين ، آن هم اعم از مرد يا زن در آنها به كار اشتغال داشته و تحت نظر پزشكان انجام وظيفه مىنمودند . اما پرستارى به تمام معنى با مفهومى كه امروز از آن مستفاذ مىگردد در روم قديم نبوده است ، فقط قابله‌ها به كار و حرفه تخصصى خود در كار زايمان مباشرت مىنمودند . بر روى هم آنچه از اسناد و مدارك مربوط به دوران روميها ملاحظه مىشود ، آنكه طى قرون متمادى اين قوم بيمارستانهائى ( يا امنكنه‌اى ) براى سربازان و محلهائى جهت اعيان و غلامان داشتند . ، بعلاوه عموما درمان و مباشرت كار بيماران در منازل صورت مىگرفته است . موضوعى كه بسيار مهم و معتبر است آنكه ، بشردوستى و حمايت از جان آدمى ، در ميان روميها مفهوم فوق‌العاده‌اى نداشته ، بلكه نسبت به علامان منتهاى بدرفتارى مىشده و هنگام بيمارى آنها را در برابر معابد قرار مىدادند كه عموما نتيجه آن مرگ اين دسته بوده است . قسمت اول كتاب يعنى تاريخ طب و بيمارستان و پرستارى در ميان اقوام مجاور ايران ( قبل از اسلام ) از منابع و مآخذ خارجى اقتباس و ترجمه گرديده كه صورت آنها در متن كتاب و فهرست منابع و مآخذ آمده است .